Zeven jaar lang volgde ik analoge fotografie aan de SASK, de stedelijke academie voor schone kunsten in Roeselare. Gaandeweg ben ik een vaste bezoeker geworden van de Parkbegraafplaats, de ‘oude’ begraafplaats, waar sinds de late jaren ’70 geen nieuwe graven meer bijkomen. Daardoor neemt de natuur stilaan de oudste gedeelten over: graven worden bedekt met lagen mos, bomen vormen een soort ‘deken’ boven graven … Wat mij altijd opvalt aan een bezoek (meestal een paar uur in alle mogelijke seizoenen) is de stilte, ook al bevinden we ons in het centrum van een drukke stad. De Parkbegraafplaats is zo een soort oase geworden in een ‘geluidswoestijn’. Die stilte komt terug in de analoge foto’s die ik al die jaren maakte: de graven zijn niet de ‘hoofdpersonages’ in mijn beelden, maar komen als een soort stille figuranten in mijn natuurbeelden. De enige bewegende beelden in deze stille oase zijn toevallige passanten (mensen, honden, katten …) en bomen & struiken die bewegen door de wind. Het contrast tussen de stilte & bewegingsloosheid aan de ene kant en de beweging & stille geluiden anderzijds fascineert mij.