Maand: oktober 2024
Inspiratie (2)
‘La Jetée’ is een Franse sciencefictionfilm uit 1962, geregisseerd door Chris Marker en bijna volledig opgebouwd uit foto’s; het vertelt het verhaal van een experiment in tijdreizen na een nucleaire oorlog. “Een man is gevangene in de nasleep van de Derde Wereldoorlog in het post-apocalyptische Parijs, waar overlevenden ondergronds leven in de Palais de Chaillot -galerijen. Wetenschappers doen onderzoek naar tijdreizen, in de hoop proefpersonen naar verschillende tijdperken te sturen “om het verleden en de toekomst op te roepen om het heden te redden.” Ze hebben moeite om proefpersonen te vinden die mentaal de schok van tijdreizen kunnen weerstaan. De wetenschappers kiezen uiteindelijk voor de hoofdpersoon; zijn sleutel tot het verleden is een vage maar obsessieve herinnering uit zijn vooroorlogse jeugd aan een vrouw die hij had gezien op het observatieplatform op luchthaven Orly, kort voordat hij daar getuige was van een schokkend incident. Hij begreep niet precies wat er was gebeurd, maar wist dat hij een man had zien sterven. Na verschillende pogingen bereikt hij de vooroorlogse periode. Hij ontmoet de vrouw uit zijn geheugen en ze ontwikkelen een romantische relatie. Na zijn succesvolle passages naar het verleden proberen de experimentatoren hem naar de verre toekomst te sturen. In
Inspiratie (1)
Een mogelijke inspiratiebron kan het werk zijn van David Claerbout. Hij heeft een project, ‘Backwards Growing Tree’, dat loopt van 2023 tot 2027. “Backwards Growing Tree is a digital rendering of a solitary tree in the countryside near Salsomaggiore Terme in the Italian province of Parma. Meticulously crafted by hand, the tree is observed over a period of 5 years. In an endeavor to defy the unidirectional flow of time, Backwards Growing Tree acts as a mirror. Much like the reflection in a looking glass, the natural processes in Backwards Growing Tree are reversed. Yet, remarkably, the fundamental laws of nature remain impervious to this temporal inversion: whether the wind is blowing in reverse or forward, whether rain falls up or down, and whether clouds progress backward or forward, our perception remains unaltered, demanding a deeper, more contemplative engagement with the artwork. It is only by observing Backwards Growing Tree over time that we can truly grasp an intimate understanding of it, resonating with the rhythmic cadence of our own breathing bodies. Backwards Growing Tree builds upon David Claerbout’s fascination with real-time virtual image making, following his earlier work, Olympia… (2016), and delves deeper into the time-based aspects inherent to
Projectschets
In mijn cross-overproject zou ik graag mijn stilstaande analoge fotobeelden van de Roeselaarse Parkbegraafplaats op een of andere manier willen combineren met bewegende beelden. Omdat die Parkbegraafplaats een oase van stilte is, zou ik graag hele subtiele bewegende beelden willen maken. Bij elk bezoek aan de Parkbegraafplaats ontdek ik nog verrassende nieuwe invalshoeken, niet eerder gespotte details en alternatieven om foto’s te maken van beelden die ik eerder maakte, afhankelijk van de weersomstandigheden & lichtinval. Daarom wil ik op de ingeslagen weg verder gaan in het atelier analoge fotokunst, maar met een extra blik, namelijk die van iemand die ook al over bewegende beelden nadenkt. Dat is nu mijn perspectief, maar die piste geef ik nog wat tijd. Als starter in het atelier videokunst wil ik me toch zeker dit eerste jaar volledig overgeven aan de technische oefeningen en het ontdekken van de mogelijkheden. Ik wil graag bewegende beelden maken op de Parkbegraafplaats en die in de videosoftware leren bewerken, terwijl ik alvast nadenk hoe ik eventueel analoge fotografie kan integreren en leer ontdekken welke stijl en/of effecten ik daarvoor kan gebruiken.
In den beginne …
Zeven jaar lang volgde ik analoge fotografie aan de SASK, de stedelijke academie voor schone kunsten in Roeselare. Gaandeweg ben ik een vaste bezoeker geworden van de Parkbegraafplaats, de ‘oude’ begraafplaats, waar sinds de late jaren ’70 geen nieuwe graven meer bijkomen. Daardoor neemt de natuur stilaan de oudste gedeelten over: graven worden bedekt met lagen mos, bomen vormen een soort ‘deken’ boven graven … Wat mij altijd opvalt aan een bezoek (meestal een paar uur in alle mogelijke seizoenen) is de stilte, ook al bevinden we ons in het centrum van een drukke stad. De Parkbegraafplaats is zo een soort oase geworden in een ‘geluidswoestijn’. Die stilte komt terug in de analoge foto’s die ik al die jaren maakte: de graven zijn niet de ‘hoofdpersonages’ in mijn beelden, maar komen als een soort stille figuranten in mijn natuurbeelden. De enige bewegende beelden in deze stille oase zijn toevallige passanten (mensen, honden, katten …) en bomen & struiken die bewegen door de wind. Het contrast tussen de stilte & bewegingsloosheid aan de ene kant en de beweging & stille geluiden anderzijds fascineert mij.